Ekim 2023'ten bu yana, Gazze'deki okulların %93'ü ve konutların %90'ından fazlası hasar gördü veya yıkıldı. Ayakta kalan okul ve eğitim binaları ise genellikle yerinden edilmiş insanları barındırmak için kullanılıyor ve bu da çocukların eğitime erişiminde yeni engeller yaratıyor.

Gazze'de hala 637.000'den fazla çocuğun eğitime düzenli erişimi yok. Islamic Relief, ilkokul ve anaokulu çağındaki çocuklara çadırlarda dersler sunarak geçici öğrenim alanlarını destekliyor. Ancak öğrenim için bir alan bulunabildiğinde bile çocukların ihtiyaçlarını karşılama konusunda zorluklar yaşanıyor.

Osama durumu şöyle açıklıyor: “Öğretmenler olarak karşılaştığımız birçok zorluk var. Bunların en önemlileri; ders kitaplarının ve eğitim setlerinin, öğrencilerin çoğu için kırtasiye malzemelerinin, okul sırası ve sandalyelerinin, öğretmenlerin ders anlatmasına yardımcı olacak telefon veya elektronik cihazları şarj etme noktalarının olmaması.”

Bu satırların yazıldığı sırada kalem, kağıt ve kitap da dahil olmak üzere pek çok eğitim materyalinin Gazze'ye girişine hâlâ izin verilmiyor ve öğretmenler ders anlatmak için istikrarsız internet bağlantılarına güvenmek zorunda kalıyor.

Cambridge Üniversitesi'nin yakın tarihli bir raporu, bombardıman ve Covid-19 pandemisi arasında Gazze'deki çocukların 5 yıllık eğitime eşdeğer bir kayıp yaşadığını tahmin ediyor. Gazze'deki çocukların çoğu yaşamları boyunca birden fazla şiddet dönemine ve defalarca yerinden edilmeye maruz kaldı. Ancak son iki buçuk yılda yaşanan dehşetin gerçekten bir eşi benzeri yok.

İngilizce öğretmeni Mai, bu gerçekliğin çocuklara neler yaptığını bizzat gördü: “Bir öğretmen olarak savaş öncesi ve sonrası yaşam arasında çok büyük bir fark olduğunu fark ettim. Eğitim çok zorlaştı. Öğrencilerimiz ciddi bir eğitim kaybı yaşıyor. Örneğin savaş başladığında birinci sınıfta olan çocuklar teknik olarak şu anda üçüncü veya dördüncü sınıftalar; ancak Arapça, İngilizce ve matematikteki temel becerilerden yoksunlar.”

Ocak 2025'te UNICEF, Gazze'deki 1,1 milyon çocuğun neredeyse tamamının anksiyete, depresyon ve intihar düşünceleri nedeniyle ruh sağlığı ve psikolojik desteğe ihtiyaç duyduğunu bildirdi.

Osama, öğrencilerinin her gün ne kadar zorlandığını görüyor: “[Önceki] kıtlık sırasında Gazze'deki en zor durumlardan birinin, bazı öğrencilerin öğrenmede yaşamaya başladığı zorluk olduğunu hissediyorum. Bazıları bir yandan aşırı zayıflama ve mide bulantısı çekerken bir yandan da ders konularını anlamaya çalışıyordu.” Osama'ya göre bu durum, öğretmenlerin ders işleme becerisini ciddi şekilde etkiledi.

Devasa zorluklara rağmen Mai, öğrencilerinin hala öğrenmeye hevesli olduğunu söylüyor: “Eğitiminin 2 yılını kaybetmiş bir öğrenciyi eğitmek inanılmaz derecede zor bir meydan okuma. Ancak iç açıcı olan şey, öğrencilerin istekliliği; öğrenmeye açık olmaları olağanüstü. Hayatlarının büyük bir bölümünün ellerinden uçup gittiğini hissediyorlar ve bunu telafi etmek istiyorlar. Motivasyonları gerçekten çok güzel.”

Öğretmenler ve danışmanlar çocukların travmalarla başa çıkmalarına yardımcı olma konusunda en ön safta yer alıyorlar, ancak kendileri de öğrettikleri çocuklarla aynı sorunları yaşıyorlar. Birçoğu geçim kaynaklarını, evlerini kaybetti; yiyecek, su, elektrik, sanitasyon ve tıbbi bakım gibi temel ihtiyaçlara erişimden yoksun.

Bu kriz, öğretmenlerin rolünü genişletti, onlara yeni sorumluluklar yükledi ve iş yüklerini artırdı. Osama bu durumu, “Sınıflarımızdaki öğrenci sayısı saldırılardan bu yana değişti; günlük katılım artık sınıf başına 70 veya 80 öğrenciyi aşıyor ve bu da eğitimin kalitesini olumsuz etkiliyor” şeklinde açıklıyor.